Δεν έχουν καθόλου τσίπα επάνω τους;

Πιθανόν να θυμάστε όταν πριν λίγο καιρό ο Γ. Παπαγιάννης βρέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο στην Ευελπίδων με την κατηγορία της εξύβρισης και την απειλής, μετά από μήνυση που είχε καταθέσει εναντίων του η συνάδελφος του Τάνια Ιακωβίδου.

Ειχαν ρθει σε διένεξη όταν η Ιακωβίδου κατέβαινε υποψήφια βουλευτίνα της Ν.Δ, και ο Παπαγιάννης την «απέλυσε» «ζωντανά» απ’ το Extra Channel.
Αυτή θεωρώντας ότι προσβλήθηκε η προσωπικότητα της, του εξώδική διαμαρτυρία ζητώντας του να ανακαλέσει τα όσα είπε και να ζητήσει δημόσια συγνώμη.

Ο Παπαγιάννης αντέδρασε στέλνοντας στο κινητό της ένα μήνυμα που θεωρήθηκε απειλητικό από την πρώην συνεργάτιδα του. Στο μήνυμα έγραφε ότι «αν συνεχίσεις δικαστικά εναντίον μου θα κάνω κάτι σε σένα που δεν έχω κάνει μέχρι τώρα σε κανέναν άνθρωπο».

Αυτός ήταν ο λόγος που ο Παπαγιάννης μπήκε σε δικαστικές περιπέτειες.

Βλέποντας τους σήμερα, στο δελτίο του Extra 3 να ανταλλάσουν τόσες φιλοφρονήσεις αναμεταξύ τους αναρωτιέσαι:
Καλά, αυτοί οι τύποι δεν έχουν καθόλου τσίπα επάνω τους;

Εργα και ημέρες του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη

Η έκρηξη του Δεκέμβρη και η κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» της ολιγαρχίας απέναντι στις αναπόφευκτες εργατικές και λαϊκές αντιδράσεις, οδήγησαν τον Μ. Χρυσοχοΐδη (παρά τις ανώτερες φιλοδοξίες του) εκ νέου στη θέση του υπουργείου Δημόσιας Τάξης (τώρα, «Προστασίας του Πολίτη»).

Ο σημερινός υπουργός Προστασίας του Πολίτη εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, το 1989, στην Ημαθία με τη φήμη «αριστερούτσικου» συνδικαλιστή και φανατικού «Ανδρεϊκού».
Το 1994, ο Ανδρέας Παπανδρέου του δίνει τη θέση του υφυπουργού Εμπορίου υπό τον Κώστα Σημίτη.
Ο προνοητικός Χρυσο-χοΐδης, σε σύντομο διάστημα, κερδίζει την εμπιστοσύνη του προϊσταμένου του και επόμενου πρωθυπουργού, περνώντας στο στρατόπεδο των εκσυγχρονιστών.

Στη σημιτική περίοδο του ακραίου σοσιαλφιλελευθερισμού, αναβαθμίζεται, το 1999, ως υπουργός Δημόσιας Τάξης, γεγονός που σηματοδοτεί και την αρχή μιας σχέσης πάθους με το FBI και τις ΗΠΑ.

Τον Οκτώβρη του 1999, λίγες εβδομάδες πριν την επίσκεψη του πρωταγωνιστή του αιματοκυλίσματος των Βαλκανίων, Μπιλ Κλίντον, στην Αθήνα, ο Χρυσοχοΐδης επισκέπτεται την Ουάσινγκτον για να υπογράψει την πρώτη μεγάλη συμφωνία «καταπολέμησης της τρομοκρατίας».
Λίγο πριν την αναχώρηση του, ο υπουργός προχωρεί σε αιφνιδιαστικές δηλώσεις για επικείμενη επίθεση της «17Ν».

«Έχουμε εμπιστοσύνη στον Χρυσοχοΐδη» δηλώνει με νόημα ο υπεύθυνος της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Μαρκ Σίαν.

Το Σεπτέμβριο του 2000, επισκέπτεται ξανά την Ουάσινγκτον και υπογράφει νέο μνημόνιο ελληνοαμερικανικής αστυνομικής συνεργασίας για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Για πρώτη φορά νομιμοποιείται η πραγματοποίηση ερευνών του FBI σε ελληνικό έδαφος. Έτσι ικανοποιείται ένα πάγιο αίτημα των αμερικανικών αρχών, που οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες αρνήθηκαν.
Ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης προχώρησε στην απίθανη δήλωση, πως «ελπίζει πλέον οι
ΗΠΑ να μην είναι τόσο σκληρές με την Ελλάδα»!
Και αναλαμβάνει ταυτόχρονα δεσμεύσεις για αναμόρφωση της εθνικής νομοθεσίας, που επικυρώθηκαν αμέσως μετά, με την ψήφιση του «τρομονόμου 2».

Το καλοκαίρι του 2002, δημοσιεύονται πληροφορίες για επικείμενες συλλήψεις μελών
της «17Ν».
Λίγες μέρες αργότερα, μια αυτοσχέδια βόμβα σκάει στα χέρια του Σάββα Ξηρού και προκαλεί ένα ντόμινο συλλήψεων και «ομολογιών».

Τον Οκτώβρη του ίδιου έτους, ο Μ. Χρυσοχοΐδης επισκέπτεται ξανά την Ουάσινγκτον που προετοιμάζει την εισβολή στο Ιράκ, με θέμα τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από την «τρομοκρατία» και τη διεθνή συνεργασία για την καταπολέμηση της.
Ο βοηθός του Μπους για θέματα τρομοκρατίας, τον χαρακτηρίζει πλέον ως «εντυπωσιακή ηγετική φυσιογνωμία».

Μετά την ψήφιση του εφιαλτικού τρομονόμου και τη συνεργασία με το FBI και τη Σκότλαντ Γιάρντ, οι μετοχές του «συνδικαλιστή από την Ημαθία» στο φιλοαμερικα-νικό λόμπι σημειώνουν "λίμιτ απ". Πριν την επίσκεψη του στην Ουάσινγκτον, το αμερικανικό Κογκρέσο ενέκρινε ομόφωνα ψήφισμα που συγχαίρει τη χώρα μας για τη συνεισφορά της στο διεθνή συνασπισμό κατά της τρομοκρατίας.

Λίγες μέρες πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου του 2002, το υπουργείο Δημόσιας Τάξης ανακοινώνει την αλλαγή του νομικού καθεστώτος οπλοφορίας των αστυνομικών.
Οι ασάφειες στο νέο νόμο αφήνουν περιθώρια χρήσης όπλου εναντίον δυναμικών κινητοποιήσεων, διαδηλώσεων κλπ.
Οι συνέπειες του νέου νόμου και της πολιτικής των «ράμπο» φάνηκαν με τη δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου.

Τον Φεβρουάριο του 2003, λίγες εβδομάδες πριν την έναρξη του πολέμου στο Ιράκ, ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην κρατική καταστολή με τη σύλληψη, με βάση τον τρομονόμο και τον εγκλεισμό στα λευκά κελιά του Κορυδαλλού, τεσσάρων κατηγορουμένων για συμμετοχή στον ΕΛΑ.
Το σαθρό κατηγορητήριο βασισμένο στα νοθευμένα από τη CIA αρχεία της Στάζι, καταρρέει στο δικαστήριο.

Τον Ιούνιο του 2003, διαρρέουν σενάρια αντικατάστασης του Κώστα Λαλιώτη στη θέση του γραμματέα του κόμματος.
Ο Κ. Λαλιώτης προχωρεί στην περίφημη δήλωση σε δημοσιογράφους: «Δεν θα αφήσω τον Μίλερ (σ.σ., τότε πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα) να γίνει γραμματέας του ΠΑΣΟΚ»!

Δυο βδομάδες μετά, ο Κ Σημίτης καθαιρεί τον Λαλιώτη και στη θέση του τοποθετεί τον ανερχόμενο άνδρα της νέας σιδερόφρακτης εποχής.

Στις αρχές Νοεμβρίου του 2003, λίγες μέρες πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου, ο τότε αρχηγός του FBI, Ρόμπερτ Μιούλερ, επικεφαλής κλιμακίου της υπηρεσίας, επισκέπτεται την Αθήνα για να παρασημοφορήσει τον Μ. Χρυσοχοΐδη και τις ηγεσίες της ΕΥΠ και της ΕΛΑΣ για τις «επιτυχίες τους στην αντιμετώπιση της εγχώριας τρομοκρατίας».

Το αντιαμερικανικό κλίμα στην Ελλάδα ωστόσο θορυβεί το Μαξίμου, που δίνει εντολή να μην παραστεί ο Χρυσοχοΐδης στην τελετή βράβευσης, αλλά το βραβείο να του δοθεί σε «πριβέ» συνάντηση, ώστε να μην προκληθεί το κοινό αίσθημα.
Ωστόσο, από τότε, το παράσημο τον συνοδεύει παντού...

Ντίνα Χαριτάτου - "Πριν"

Τιμή στον κόκκινο Δεκέμβρη

Η σημερινή νεολαία θυμάται το Δεκέμβρη του 2008. Πόσοι όμως από τους σημερινούς νέους γνωρίζουν για έναν άλλο Δεκέμβρη, το Δεκέμβρη του '44, όταν το αίμα δεκάδων αγωνιστών (ανάμεσα τους πάρα πολλοί νέοι και νέες) έβαφε το αίμα των γύρω από την πλατεία Συντάγματος δρόμων;

Ακόμη χειρότερα, πολλοί σημερινοί νέοι νομίζουν ότι ο Δεκέμβρης του '44 είναι ένα γεγονός που ανήκει στην αποκρουστική ηγεσία του Περισσού, που μαγάρισε και φέτος και αυτή την επαναστατική επέτειο.
Την ώρα που η νεολαία μαχόταν στους δρόμους με το σιδερόφραχτο αστικό κράτος, ο Περισσός οργάνωνε κομματική φιέστα για το Δεκέμβρη του '44, φέρνοντας σε αντιπαράθεση το τότε με το τώρα.
Εκδηλώνοντας την πιο αποκρουστική μορφή αντικομμουνισμού. Ναι, ο Περισσός είναι η πιο αντικομμουνιστική δύναμη στη χώρα μας. Τους δεξιούς και σοσιαλδημοκράτες αντικομμουνιστές τους ξέρεις, τους έχεις απέναντι, τους αντιμετωπίζεις. Το μεγάλο πρόβλημα είναι αυτοί που φορούν τη λεοντή του κομμουνιστή, αυτοί που καπηλεύονται τον τίτλο και τα σύμβολα της πιο επαναστατικής πολιτικής δύναμης που γνώρισε η ελλαδική ιστορία τον 20ό αιώνα.

«Στη λαϊκή επανάσταση δε θα σπάσει ούτε ένα τζάμι», διακήρυσσε πέρσι τέτοια εποχή η Παπαρήγα. «Οταν ο λαός βρίσκεταιμπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα», έγραφε το πανό του ΕΑΜ στην τεράστια λαοσύναξη της 4ης Δεκέμβρη του 1944, μια μέρα μετά το δολοφονικό όργιο της αστυνομίας του Αγγέλου Εβερτ, κατ' εντολή του πρωθυπουργού Γεωργίου Ποτττανδρέου, που ήρθε στην απελευθερωμένη από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ Ελλάδα για να κυβερνήσει ως εντολοδόχος των Αγγλων.

Ο λαός τότε, με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές, διάλεξε τα όπλα και όχι τις αλυσιδες. Εγκληματικά λάθη έκανε τότε η ηγεσία του ΚΚΕ, πριν το Δεκέμβρη και στη διάρκεια του Δεκέμβρη.
Λάθη που τα μελετάμε και τα ξαναμελετάμε, για να βγάλουμε διδάγματα για τους επαναστατικούς αγώνες του σήμερα και του αύριου. Το ΚΚΕ, όμως, τότε ήταν ένα επαναστατικό κόμμα. Γι' αυτό και έβαζε τόσο ωμά το δίλημμα «τις αλυσίδες ή τα όπλα» και επέλεγε τα όπλα για να υπερασπιστεί τα δίκια του λαού, με τεράστιο τίμημα.

Τι σχέση έχουν μ' αυτό το κόμμα οι ηγέτες του Περισσού, που δίνουν καθημερινά όρκους πίστης στο αστικό καθεστώς; Ανθρωποι που καταγγέλλουν απλές εκδηλώσεις αντιβίας των οδοφραγμάτων, είναι δυνατόν ποτέ να καλέσουν το λαό σε ένοπλη εξέγερση;
Ανθρωποι που δεν έχουν συγκρουστεί ποτέ με την Αστυνομία και που καταγγέλλουν όσους συγκρούονται είναι δυνατόν να πάρουν μέρος σε μια λαϊκή επανάσταση;
Από την απέναντι μεριά θα είναι, όπως είναι και σήμερα από την απέναντι μεριά σε κάθε μαχητική εκδήλωση του λαού και της νεολαίας.

«Είδαμε αυτό το διασυρμό της Αριστεράς, γιατί διασύρουν τις ιδέες και την ιστορία της Αριστεράς αυτές οι κουκούλες, αυτοί οι εμπρησμοί, αυτοί οι βανδαλισμοί, αυτή η αθλιότητα. Το ΚΚΕ ξεμπέρδεψε μ' αυτή την ιστορία».
Ετσι τους απονέμει τα εύσημα η πιο φανατική στον αντικομμουνισμό αστική φυλλάδα («Βήμα», 9.12.09).

Τα σημειώνουμε όλ' αυτά, γιατί πολλή σπέκουλα γίνεται και μέσα στο κίνημα. Δε μας φτάνουν οι αντικομμουνιοτές του Περισσού, που προσπαθούν να καπηλευτούν την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, έχουμε σπέκουλα (άλλοτε λόγω άγνοιας και άλλοτε λόγω ιδεοληψίας) και από μια σημαντική μερίδα του αναρχικού χώρου, που ταυτίζει τον Περισσό με το επαναστατικό ΚΚΕ του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, του Δεκέμβρη του '44, του ΔΣΕ και της επανάστασης του 1946-49.

Εκείνη η περίοδος υπήρξε η πιο επαναστατική περίοδος της νεοελληνικής ιστορίας του 20ού αιώνα. Η περίοδος που η εργατική τάξη επιχείρησε τη δική της έφοδο στους ουρανούς. Εκτοτε, καμιά προλεταριακή επανάσταση δεν έχει γίνει στη γηραιά ήπειρο. Ας μην το ξεχνάμε.

"Κόντρα"

Τους ακούει κανείς;

«Η ελληνική έννομη τάξη και το Σύνταγμα κατοχυρώνουν την ατομική ενοχή ως προϋπόθεση ευθύνης καθώς και την αρχή της αναλογικότητας. Αυτό σημαίνει ότι οι πολιτικές μηδενικής ανοχής εξειδικευόμενες με αθρόες συλλήψεις ή προσαγωγές δεν έχουν θέση στο ελληνικό κράτος δικαίου. Σε ανύποπτο χρόνο (2003), ο Συνήγορος του Πολίτη αλλά και το αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ. με προσεγμένη εγκύκλιό του, είχαν επισημάνει ότι, κατά τον νόμο (Π.Δ. 141/1991), προσαγωγή επιτρέπεται μονο σε δύο περιπτώσεις: αν ο πολίτης δεν έχει δελτίο ταυτότητας και αν η εξατομικευμένη συμπεριφορά του -και όχι απλώς ο χρόνος, ο τόπος ή οι περιστάσεις- κινεί υπόνοιες διάπραξης συγκεκριμένου εγκλήματος. Η προσαγωγή στην αστυνομία άλλωστε έχει σοβαρές συνέπειες για τον πολίτη. Οχι μόνο λόγω ταλαιπωρίας και ανησυχίας αλλά και επειδή η καταχώριση των στοιχείων του σ' έναν κατάλογο υπόπτων μπορεί να τον βαραίνει καθοριστικά στο μέλλον».

Ν. Παρασκευόπουλος, καθηγητής ποινικού δικαίου στο ΑΠΘ

«Το άρθρο 6 παρ. 1 του συντάγματος ορίζει ότι κανένας δεν συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται χωρίς αιτιολογημένο δικαστικό ένταλμα, εκτός αν πρόκειται για αυτόφωρο έγκλημα. "Σύλληψη" κατά την έννοια αυτής της διάταξης είναι γενικά η υποβολή προσώπου στη φυσική εξουσία κρατικών οργάνων με σκοπό ή αποτέλεσμα την (προσωρινή έστω) στέρηση της ελευθερίας του. Επομένως περιλαμβάνεται εδώ η βίαιη προσαγωγή υπόπτου ή μάρτυρα και απαιτείται να συντρέχουν και γι' αυτή οι ίδιες προϋποθέσεις, δηλαδή δικαστικό ένταλμα ή αυτόφωρο έγκλημα. Είναι άρα αντισυνταγματική η πρόβλεψη του άρθρου 74 παρ. 5 π.δ. 141/1991 ότι ο αστυνομικός υπάλληλος "οδηγεί στο αστυνομικό κατάστημα για εξέταση άτομα τα οποία στερούνται στοιχείων αποδεικτικών της ταυτότητάς τους ή εξαιτίας του τόπου, του χρόνου, των περιστάσεων και της συμπεριφοράς τους δημιουργούν υπόνοιες διάπραξης εγκληματικής ενέργειας".

Η παραπάνω διάταξη επιχείρησε απλώς να περιβάλει με έναν, μάλλον διάτρητο, μανδύα νομιμοφάνειας τη συνήθη, όσο και αντισυνταγματική, πρακτική βίαιης προσαγωγής (στην ουσία προσωρινής σύλληψης και κράτησης) υπόπτων στα αστυνομικά τμήματα. Ολα αυτά συνιστούν διαρκή καταστρατήγηση του άρθρου 6 παρ. 1 του συντάγματος και ενδεχομένως και του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (εξευτελιστική μεταχείριση)».

Κ. Χρυσόγονος - καθηγητής συνταγματικού δικαίου.

Κότες λυράτες

Το παρακάτω δημοσίευμα είχα χαρακτηριστικό της ψυχολογικής κατάστασης στην οποία βρίσκονται οι μπάτσοι. Παριστάνουν τους τσαμπουκάδες μόνο όταν βρίσκονται σε μπουλούκι μαζί με τους ομόσταυλους τους αλλά στην παραμικρή δυναμική αντίδραση που θα συναντήσουν γίνονται κότες λυράτες.

Τα αποσπάσματα που παραθέτουμε είναι από δημοσίευμα του «Ποντικιού»:

"Δεν μπορούμε παρά να σταθούμε σ’ ένα γεγονός που προκάλεσε έντονη δυσαρέσκεια στην ηγεσία της αστυνομίας: Στην άτακτη φυγή των ένστολων που συμμετείχαν το μεσημέρι της περασμένης Παρασκευής στις δυο πεζές περιπολίες που δέχτηκαν την επίθεση των αντιεξουσιαστών στα Εξάρχεια.

Παρά την πρώτη ενημέρωση ότι στην καταδρομική επιχείρηση συμμετείχαν συνολικά «40 κουκουλοφόροι» από τις καταθέσεις των αστυνομικών που χτυπήθηκαν προκύπτει ότι υπήρχε αριθμητική ισορροπία.

Αμέσως μόλις έγιναν γνωστά όλα τα δεδομένα έγινε συγκέντρωση στο αστυνομικό μέγαρο της λεωφόρου Αλεξάνδρας όχι μόνο των αλώβητων από την επίθεση αστυνομικών αλλά και πλειάδας συναδέλφων τους που περιπολούν αυτές τις μέρες στα έκρυθμα κέντρα.
Στην προσπάθεια τόνωσης του κλονισμένου ηθικού ειπώθηκαν βαριές κουβέντες κι επιστρατεύτηκαν ασυνήθιστοι χαρακτηρισμοί.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, ανώτατος αξιωματικός είπε μεταξύ άλλων τα εξής:
«Είστε κότες. Ησασταν 12 και αυτοί 11. Αντί να τους πάρετε εσείς στο κυνήγι, αιφνιδιαστήκατε και το βάλατε στα πόδια. Όχι μόνο δεν πιάσατε έστω κι έναν απ’ αυτούς, αλλά ούτε ενημερώσατε για την επίθεση ούτε πετάξατε έστω μια κρότου-λάμψης. Λακίσατε κι αφήσατε στα χέρια τους δυο συναδέλφους σας»"!

Αυτά είναι τα «παλληκάρια» του Χρυσοχοϊδη.

Η νύχτα των τηλεοπτικών κρυστάλλων

Αν πιστέψουμε τα κανάλια και τις «σοβαρές» εφημερίδες, οι εκδηλώσεις για την πρώτη επέτειο από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έληξαν με συντριπτική νίκη του υπουργού «Προστασίας του Πολίτη» απέναντι στις σκοτεινές δυνάμεις της «ανομίας».
Ούτε η επαγγελθείσα συντέλεια του κόσμου έλαβε χώρα ούτε οι διεθνείς ταξιαρχίες του αναρχισμού επέλασαν σαν άλλος Ιμπραήμ στο Κλεινόν Αστυ ούτε τα κατειλημμένα ΑΕΙ ισοπεδώθηκαν από βανδάλους.
Εμεινε έτσι μόνο ο Αδωνις Γεωργιάδης, να κλαψουρίζει στην εκπομπή του Χατζηνικολάου (7/12) ότι το μαγαζί του «δεν έκανε σεφτέ» μέσα στο κρίσιμο Σαββατοκυριακοδεύτερο - όπως ακριβώς, υποθέτουμε, «δεν κάνει σεφτέ» και στις αργίες των εθνικών επετείων ή παρελάσεων.

Μπροστά σε μια τέτοια επιτυχία, διακήρυξαν σε όλους τους τόνους οι έντυποι κι ηλεκτρονικοί συμπραίτορες του κ. Χρυσοχοΐδη, χαράμι οι όποιες «παράπλευρες απώλειες» των ημερών: Οι 800 νέοι που σύρθηκαν «προληπτικά» επί ώρες στις κλούβες και τα αστυνομικά τμήματα, ενίοτε ξυλοκοπούμενοι, απλώς και μόνο επειδή η φάτσα τους δεν άρεσε στον επικεφαλής κάποιας διμοιρίας.

Η συνδικαλίστρια Αγγελική Κουτσουμπού που τραυματίστηκε βαριά από τους εποχούμενους ράμπο της «Ομάδας Δέλτα». Οι σύντροφοί της που παραπέμφθηκαν με κακουργήματα για να μπαλωθεί όπως όπως το «ατύχημα» της εξοστρακισθείσης μοτοσικλέτας. Οι θαμώνες του στεκιού στο Κερατσίνι, που η προπαγάνδα του υπουργείου μετέτρεψε σε «τρομοκράτες» (και το στέκι τους σε «γιάφκα»), με μοναδικό «πειστήριο» κάποια άδεια μπυρομπούκαλα, εργαλεία που υπάρχουν σε κάθε σπίτι και μάσκες για τα ασφυξιογόνα -από αυτές που κατά εκατοντάδες φορούσαν οι ειρηνικοί διαδηλωτές των επόμενων ημερών.

Οι σύντροφοί τους που συνελήφθησαν στο Δημαρχείο στη διάρκεια μιας ειρηνικής εκδήλωσης διαμαρτυρίας, με τη ΓΑΔΑ να διακινεί ηλεκτρονικά σαν «αποδεικτικά στοιχεία» της βιαιότητάς τους μια πεσμένη ντουλάπα, κάποιες σωριασμένες καρέκλες, ακόμη και ...φουσκωμένους σοβάδες!
Οι πανεπιστημιακοί που ξυλοκοπήθηκαν εν ψυχρώ και ψεκάστηκαν με «φυσούνες» στο πεζοδρόμιο της Σταδίου, όταν προσπάθησαν να αποτρέψουν (με τα σώματά τους) την ασφυκτική περικύκλωση των φοιτητών τους από τα ΜΑΤ. Οι συλληφθέντες, τέλος, «κουκουλοφόροι» που κακοποιήθηκαν άγρια μπροστά στις κάμερες, χωρίς αυτό να θεωρηθεί άξιο αναμετάδοσης από τα αντικειμενικά μας κανάλια.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς, ωστόσο, η «νίκη» του κ. Χρυσοχοΐδη δεν είναι τέτοια παρά μόνο σε σχέση με το εικονικό φάντασμα της «πρόκλησης» που ο ίδιος και τα παπαγαλάκια του κατασκεύασαν, αντιγράφοντας το «προληπτικό» επικοινωνιακό μπαράζ των «αντιτρομοκρατικών» ημερών του 2002-2003.

Στην πραγματικότητα, όλοι ήξεραν από μέρες πως δεν υπήρχε καμιά οργανωμένη πρόθεση «επανάληψης» της περσινής εξέγερσης, γεγονός που επιβεβαιώθηκε και στην πράξη: σε σύνολο 20-25.000 διαδηλωτών, οι μόνοι που επιχείρησαν αυθόρμητα να συγκρουστούν με τα ΜΑΤ ήταν δυο-τρεις εκατοντάδες πιτσιρικάδες. Με την επερχόμενη κοινωνική έκρηξη επί θύραις (και παρά τους τρομοκρατικούς κλοιούς της ΕΛ.ΑΣ.), κάθε ριζοσπαστική συλλογικότητα που σέβεται τον εαυτό της ξέρει άλλωστε πως έχει μπροστά της πολύ περισσότερα καθήκοντα από τη θεαματική υπόμνηση μιας -έστω και σημαδιακής- επετείου.

Δεν τους έφτανε η θεαματική αστυνομική επιχείρηση στο στέκι τους στο Κερατσίνι. Δεν τους έφτανε η διαπόμπευση από τα κανάλια και η στοχοποίησή τους ως τρομοκρατών-που βέβαια κατέρρευσε μέσα σε λίγες ώρες.

Οι θαμώνες του στεκιού Ρεσάλτο είχαν να αντιμετωπίσουν και την άγρια επίθεση από τον ιστότοπο ενός εθνοπατριωτικού περιοδικού που φέρει το ίδιο όνομα. Μάλιστα, ο διαχειριστής του ιστότοπου υιοθετεί πλήρως το αρχικό σενάριο της αστυνομίας περί μολότοφ και εμπρηστικών εργαλείων, διανθίζοντάς το με αναφορές σε «τρομοκράτες» και «προβοκάτσιες».

** Ως απόδειξη των ισχυρισμών του, ο ανώνυμος διαχειριστής του ιστότοπου επικαλείται το γεγονός ότι το αντιεξουσιαστικό Ρεσάλτο του Κερατσινίου κυκλοφόρησε δυο χρόνια μετά το Ρεσάλτο του εθνοπατριωτικού χώρου, και απειλεί ότι θα ζητήσει «την κατάργηση του τίτλου τους». Οπως, όμως, φαίνεται από τα εξώφυλλα που δημοσιεύουμε, το Ρεσάλτο στο Κερατσίνι πρωτοεκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2000, πέντε ολόκληρα χρόνια πριν από το περιοδικό του διαμαρτυρόμενου. Αν, λοιπόν, κάποιος πρέπει ν' αλλάξει το όνομά του, αυτός δεν είναι η «έκδοση δρόμου» (όπως αυτοχαρακτηρίζεται) του Κερατσινίου.

** Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες της αστυνομικής επιχείρησης στο Κερατσίνι, αλλού πρέπει να αναζητηθεί η προβοκάτσια.

Την ώρα που συγκροτήθηκε αυθόρμητη διαδήλωση στην πλατεία Λαού και βάδισε προς το στέκι το απόγευμα του Σαββάτου, για να διαμαρτυρηθεί μετά την αυθαίρετη εισβολή των αστυνομικών, κάποιος έδωσε εντολή στις δυνάμεις των ΜΑΤ να αποχωρήσουν, ενώ παρέμειναν μέσα στο στέκι αστυνομικοί της Σήμανσης. Χάρη στην ψύχραιμη παρέμβαση ορισμένων, οι διαδηλωτές απέφυγαν να μπουν μέσα και στράφηκαν στο Δημαρχείο. Αλλά το ερώτημα παραμένει: ποιος αστυνομικός ή πολιτικός εγκέφαλος επιδίωξε να έρθουν σε αντιπαράθεση μέσα στον κλειστό αυτό χώρο καμιά δεκαριά αστυνομικοί με δεκαπλάσιους πολίτες;

** Για «παραμέληση εποπτείας ανηλίκου» διώκονται οι γονείς δεκατριών από τους συλληφθέντες μαθητές του πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου της 7ης Δεκεμβρίου. Προφανώς όφειλαν να εμποδίσουν τα παιδιά τους να συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις, σε πείσμα των μεγαλόσχημων διακηρύξεων της πολιτικής και πολιτειακής μας ηγεσίας περί του αντιθέτου.

** «Το γεγονός ότι υπάρχουν 2 τραυματίες πολίτες και 16 αστυνομικοί» επικαλέστηκε το βράδυ της περασμένης Κυριακής ο κ. Χρυσοχοΐδης, ως επιχείρημα για να «κατακεραυνώσει» τον ΣΥΡΙΖΑ. Παρόμοια (πλασματική) αριθμητική ανισορροπία αποτελεί ωστόσο τον κανόνα στις συγκρούσεις αστυνομίας-διαδηλωτών, για προφανείς λόγους: η μεν αστυνομία καταμετρά σαν τραύματα ακόμη και απλές εκδορές υπαλλήλων της, ενώ οι ελαφρά τραυματισμένοι διαδηλωτές κατά κανόνα αποφεύγουν την καταγραφή τους.

Η επίσημη ανακοίνωση για το όργιο αστυνομικής βίας της 20ής Απριλίου 1962, στο αποκορύφωμα του 1-1- 4, αναφέρει π.χ. 71 ιδιώτες και 81 αστυνομικούς τραυματίες (εκ των οποίων «νοσηλεύθηκαν» αντίστοιχα 7 και 17).

Το ίδιο συνέβη και την περασμένη Κυριακή.

Το ανοιγμένο κεφάλι ενός από τους συλληφθέντες -παρ' όλο που αποτυπώθηκε φωτογραφικά-απουσιάζει από τη «στατιστική» του υπουργού, όπως απουσιάζει και ο δεύτερος διαδηλωτής που παρασύρθηκε από μοτοσικλετιστή της ομάδας «Δέλτα».

"Ιος" - "Ελευθεροτυπία"

Βροχερές σκυλοκαταστάσεις

Σαν την πρώτη βροχή – Λεωνίδας Βελλής
Βρέχει – Λίτσα Γιαγκούση
Μόνος στην βροχή – Βασίλης Καρράς
Ερωτας μεσ’ την βροχή – Δημήτρης Κοντολάζος
Μες την βροχή ξεκίνησα – Μάκης Χριστοδουλόπουλος
Σκύλα βροχή – Αντώνης Βαρδής
Βαφτίζω την βροχή – Στάθης Σπυρόπουλος
Μην βρέχεις Ουρανέ – Θέμης Αδαμαντίδης
Ουρανέ - Χάρης Κωστόπουλος
Βρεγμένος ως το κόκκαλο – Βασίλης Καρράς
Βρέχει στην Θεσσαλονίκη – Βασίλης Καρράς
Βροχή – Φωτεινή Βελετσιώτου
Απόψε βρέχει μοναξιά – Μάκης Χριστοδουλόπουλος
Καλά που βρέχει – Βασίλης Καρράς

Καλή σας ακρόαση

Χρυσοχοΐδης, τάξις και ασφάλεια

Το βασικό πλεονέκτημα του κ. Χρυσοχοΐδη είναι το εξής: τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δεν τη χρεώνεται η δική του κυβέρνηση, αλλά η προηγούμενη. Το γεγονός αυτό του επιτρέπει να υπερασπίζεται μεν το όργιο αστυνομικής αυθαιρεσίας που παρακολουθήσαμε τις προηγούμενες μέρες, υιοθετώντας όμως παράλληλα διατυπώσεις ευαισθησίας για το δικαίωμα των νέων στη διαδήλωση και τη διαμαρτυρία.

Οι προσαγωγές για τις οποίες καμαρώνει ο υπουργός «Προστασίας του Πολίτη» ανήκουν σε τρεις κατηγορίες. Η πρώτη κατηγορία αφορά στοχευμένες προσαγωγές με βάση πληροφορίες της ασφάλειας. Τέτοια περίπτωση ήταν η επιδρομή της αστυνομίας στο "Ρεσάλτο". Η δεύτερη κατηγορία είναι προσαγωγές με κριτήριο τη φάτσα και την εξωτερική εμφάνιση. Τέλος, η τρίτη κατηγορία είναι προσαγωγές πολιτών που είτε διαμαρτυρήθηκαν για κακοποίηση συλληφθέντων, είτε φωτογράφιζαν τέτοια περιστατικά με τα κινητά τους τηλέφωνα, ή απλώς στέκονταν και παρακολουθούσαν.

Η νομιμότητα των προσαγωγών αυτών είναι αμφισβητούμενη. Ο νόμος δίνει αυτό το δικαίωμα στην αστυνομία, αν η συμπεριφορά τού προσαγόμενου δημιουργεί σοβαρές υπόνοιες για τέλεση αξιόποινης πράξης. Το τι είναι «σοβαρή υπόνοια» και τι όχι, είναι προφανώς υποκειμενικό. Σίγουρα, σοβαρή υπόνοια δεν μπορεί να προκύπτει από το κούρεμα, το παλαιστινιακό μαντήλι, ή ακόμα και την φυσική παρουσία σε ένα στέκι, δυο μέρες πριν η πράξη αυτή τελεστεί. Πολύ περισσότερο, καμία υπόνοια τέλεσης παράνομης πράξης δεν προκύπτει όταν ένας πολίτης λέει στους αστυνομικούς «τι τον χτυπάτε, αφού του έχετε βάλει χειροπέδες».

Η λογική του κ. Χρυσοχοΐδη είναι τους συλλαμβάνουμε όλους και ο Θεός θα ξεχωρίσει τους δικούς του. Εάν μέσα στους 800 προχθεσινούς, ή τους 2.000 αυριανούς προσαχθέντες βρίσκονται δέκα που είχαν πρόθεση να σπάσουν τζαμαρίες, η προληπτική στέρηση της ελευθερίας όλων των υπολοίπων κρίνεται δικαιολογημένη. Δεν χρειάζεται να μπούμε σε αυτή τη λογική: την παραμονή του επόμενου ντέρμπι, περιμένουμε από τον κ. υπουργό να στείλει την αστυνομία στους συνδέσμους οργανωμένων οπαδών, να μαζέψει καμιά χιλιάδα και να τους κρατήσει μέσα ως το τέλος των αγώνων. Και μετά, να βγει στα κανάλια να υπερασπιστεί τη νομιμότητα μιας τέτοιας επιχείρησης, να δούμε πόσο πειστικός θα ακούγεται.

Αυτό όμως είναι η μία πλευρά. Η άλλη αφορά τις αλλεπάλληλες καταγγελίες, οι οποίες έρχονται στο φως, και αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο έδρασε η αστυνομία τις προηγούμενες ημέρες. Μοτοσικλετιστές της ομάδας Δ κάνουν επιδρομή εναντίον του μπλοκ των διαδηλωτών της Αθήνας, τραυματίζοντας σοβαρά μια γυναίκα, και λιγότερο σοβαρά αρκετούς γύρω. Αστυνομικοί μεταμφιεσμένοι σε κουκουλοφόρους παρευρίσκονται σε αντίστοιχη συγκέντρωση στα Χανιά -βάσει τίνος σχεδίου άραγε; Περαστικός με πυτζάμες συλλαμβάνεται στη Θεσσαλονίκη επειδή διαμαρτυρήθηκε για την κακοποίηση μιας κοπέλας, οι αρχές μάλιστα τον «φορτώνουν» με δύο βόμβες μολότοφ και τα συνεπαγόμενα κακουργήματα. Για να μιλήσουν περί λάθους, μόλις διαπίστωσαν ότι το περιστατικό έχει καταγραφεί από κάμερα κινητού τηλεφώνου.

Για κάποια από αυτά τα συμβάντα έχει διαταχθεί έρευνα, αναγκαστικά, λόγω της ύπαρξης οπτικού υλικού. Υπάρχουν δέκα φορές περισσότερες καταγγελίες, οι οποίες δεν εξετάζονται καν, αφού δεν υπάρχουν φωτογραφίες και βίντεο που να εκθέτουν τον κ. Χρυσοχοΐδη. Όσο για τα ΜΜΕ, αποκρύπτουν συστηματικά το υλικό που διαθέτουν, ή το αφήνουν ασχολίαστο, στηρίζοντας έτσι την επικοινωνιακή τακτική του υπουργού. Και έτσι, το όργιο αστυνομικών παρεκτροπών παρουσιάζεται στην κοινή γνώμη ως μεμονωμένα ατυχή περιστατικά, ασήμαντα μπροστά στην τιτάνια προσπάθεια που καταβάλλει η αστυνομία να διασφαλίσει την τάξη και τη δημοκρατία. Και ο ΣΥΡΙΖΑ να πάει να κουρεύεται.

Επί της ουσίας, ο Χρυσοχοΐδης δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από αυτό που έκαναν ο Μαρκογιαννάκης και ο Πολύδωρας. Στέλνει το μήνυμα ότι η αστυνομική αυθαιρεσία είναι απολύτως ανεκτή, αρκεί να μην υπάρχει δημοσιότητα. Με τον τρόπο αυτό, συντηρείται και εξαπλώνεται εντός του σώματος η αντίληψη ότι ο ρόλος της αστυνομίας είναι να τσαμπουκαλεύεται στους δρόμους επί δικαίους και αδίκους. Ακραία έκφραση της αντίληψης αυτής ήταν αυτό που έκανε ο Κορκονέας. Ας αφήσει λοιπόν τους φόρους τιμής στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο ο υπουργός, γιατί δεν είναι τίποτα άλλο παρά εκδήλωση ανοιχτής υποκρισίας.

Ένα τελευταίο. Από όλα τα παραπάνω, προκύπτει το συμπέρασμα ότι η αστυνομική αυθαιρεσία δεν αντιμετωπίζεται με πολιτικές καταγγελίες. Αντιμετωπίζεται με ντοκουμέντα και δημοσιότητα. Να, λοιπόν, ένα μεγάλο πεδίο συστηματικής δράσης για αυτούς που θεωρούν σημαντική την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

"Αυγή"

Σκούπα σε δικαιώματα, αξιοπρέπεια

Οι μαζικές, αναίτιες, προληπτικές προσαγωγές και σωματικές έρευνες πολιτών, χωρίς καμιά εξατομικευμένη υπόνοια ή ένδειξη σε βάρος τους, είναι παράνομες. Ο κ. Χρυσοχοΐδης θα έπρεπε να το γνωρίζει καλά αυτό, αφού επί των (προηγούμενων) ακόμη ημερών του ως υπουργού Δημόσιας Τάξης, το 2003, ο Συνήγορος του Πολίτη με εκτεταμένο πόρισμά του είχε καταδικάσει τις πρακτικές αυθαιρεσίας της ΕΛ.ΑΣ που οδηγούν σε αστυνομικές επιχειρήσεις στρατιωτικού τύπου.

Ομως, αν και από τότε μεσολάβησαν πολλά, στη πράξη δεν άλλαξε απολύτως τίποτα. Η συμπεριφορά των οργάνων καταστολής και των προϊσταμένων τους παραμένει αναλλοίωτη. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθούν οι αλλεπάλληλες επιχειρήσεις-σκούπα στα Εξάρχεια και σε άλλες περιοχές από εκατοντάδες πάνοπλους αστυνομικούς, που διεξάγονται τις τελευταίες ημέρες; Πώς δικαιολογούνται άραγε οι επαναλαμβανόμενοι σωματικοί, συχνά εξευτελιστικοί, σωματικοί έλεγχοι, οι δεκάδες προσαγωγές-συλλήψεις πολιτών, των οποίων η εμφάνιση δεν αρέσει στα «όργανα της τάξης» ή εκείνων που τόλμησαν να διαφωνήσουν με τη συμπεριφορά τους, ακόμη και όταν τους επιδείκνυαν την αστυνομική τους ταυτότητα;

Την τακτική αυτή έχει στηλιτεύσει ανοιχτά ο Συνήγορος του Πολίτη τονίζοντας πως δεν είναι δυνατόν ένα πρόβλημα αστυνόμευσης και δίωξης εγκλήματος να επιλύεται με στρατιωτικού τύπου επιχειρήσεις της αστυνομίας και «κατοχή» ολόκληρων περιοχών. Είναι φανερό, λένε πηγές του Συνήγορου, ότι εδώ η νέα κυβέρνηση πιάστηκε εν αδίκω.

Ο υπουργός Προστασίας του πολίτη, Μ. Χρυσοχοΐδης, αν και γνωρίζει πολύ καλά τις εισηγήσεις του Συνήγορου, προτίμησε να τις αγνοήσει προτάσσοντας την πολιτική της επίδειξης δύναμης και της μαζικής καταστολής. Εμείς εδώ απλά του θυμίζουμε τις βασικές αρχές νόμιμης συμπεριφοράς των αστυνομικών όταν διενεργούν ελέγχους πολιτών, σύμφωνα με τον Συνήγορο, τον οποίο ο ίδιος ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου ανακήρυξε εξ αρχής σε προνομιακό συνομιλητή της κυβέρνησης. Εχουμε και λέμε:

Ζήτημα 1ο: ο υψηλός βαθμός εγκληματικότητας μιάς περιοχής επιτρέπει την πύκνωση της αστυνόμευσης και την επέμβαση, εφόσον αναφύεται η παραμικρή εξατομικευμένη ένδειξη. Δεν επιτρέπεται όμως η αντιμετώπιση όλων των παρατυχόντων πολιτών ως εκ προοιμίου υπόπτων.

Ζήτημα 2ο: η επίδειξη αστυνομικής ταυτότητας θα έπρεπε να απαλλάσσει τον πολίτη από το ενδεχόμενο προσαγωγής για εξακρίβωση στοιχείων. Το αντίθετο επιτρέπεται μόνο αν η συμπεριφορά του, και όχι απλώς ο τρόπος, ο χρόνος, οι περιστάσεις, κινεί υπόνοιες.

* Η αστυνομία οφείλει να ελέγχει αν κάποιος διώκεται με τον πλέον ανώδυνο τρόπο, ήτοι χωρίς να περιορίζει διά της προσαγωγής την προσωπική του ελευθερία. Μέχρι ότου μειωθεί ο αναγκαίος χρόνος προσαγωγής, η αστυνομία να αρκείται μόνο στην καταγραφή της ταυτότητας(εκτός αν συντρέχουν εξατομικευμένες υπόνοιες τέλεσης αξιόποινης πράξης).

Ζήτημα 3ο: η ενδεχόμενη αρνητική συμπεριφορά του ελεγχομένου ή η υποστήριξη άλλης άποψης δεν συνιστά αφ' εαυτής επίμεμπτη ή ύποπτη πράξη και συνεπώς δεν νομιμοποιεί τη δέσμευσή του με χειροπέδες!

* Κακώς και παρανόμως δεν αποδίδεται στους προσαχθέντες η ιδιότητα του συλληφθέντος ή του κρατουμένου, γιατί και στις δύο περιπτώσεις ο πολίτης στερείται την προσωπική του ελευθερία. Να σμικρυνθεί ο χρόνος της «προσαγωγής».

Ζήτημα 4ο: η κρίση των αστυνομικών περί «σοβαρής υπόνοιας» δεν είναι ανεξέλεγκτη. Ιδίως στις σωματικές έρευνες και τους ελέγχους μεταφορικών μέσων πρέπει να στηρίζεται σε δεδομένα που αφορούν τον συγκεκριμένο ελεγχόμενο. Αν αρκούσε η παρατηρούμενη υψηλή εγκληματικότητα σε ορισμένο δημόσιο χώρο για να νομιμοποιήσει τις μαζικές έρευνες, θα κατέρρεαν οι εγγυήσεις του νόμου!

* Ο εξαναγκασμός του ελεγχόμενου πολίτη σε πρηνή ή άλλη επώδυνη θέση πρέπει να γίνεται σε εξαιρετικές περιστάσεις.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι ορισμένες από τις βασικές αρχές εισήγαγε, θεωρητικά στην αστυνομική αντίληψη, το 2005 ο τότε αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Γ. Αγγελάκος. Σε εγκύκλιό του, κατ' εφαρμογήν του νέου κώδικα δεοντολογίας, καλούσε τους αστυνομικούς να μην αντιμετωπίζουν όλους τους πολίτες ως υπόπτους και να μη στηρίζονται σε προκαταλήψεις για το χρώμα, την εθνική τους καταγωγή, την ιδεολογία ή άλλο διακριτό στοιχείο του πολίτη, παρά μόνο με εξατομικευμένες ενδείξεις από τη συμπεριφορά του.

Ωστόσο, παρά τα «παχιά λόγια» και τις διακηρύξεις για σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών, αυτό που επικρατεί τελικά στην ΕΛ.ΑΣ. ή σε όλες τις κυβερνήσεις είναι η ισωπεδωτική λογική του «νόμου και της τάξης». Για την ασφάλεια του πολίτη, φυσικά!*

Χ. Ζέρβας - "Ελευθεροτυπία"

Αφελής ερώτηση

Στη σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με θέμα την καταπολέμηση της διαφθοράς, ο πρωθυπουργός θα προσκομίσει και τα βιβλία του ταμείου του ΠΑΣΟΚ (επί Τσουκάτου) για να πιστοποιηθεί ότι το κόμμα του ουδεμία σχέση είχε με τα «μαύρα» της «Ζήμενς»;

Θαυμάζουν Χρυσοχοΐδη...

«Αξίζουν συγχαρητήρια στον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ο οποίος προληπτικά και κατασταλτικά περιόρισε τις ζημιές» δήλωσε ο βουλευτής της Ν.Δ. Βασίλης Μιχαλολιάκος για τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, ενώ, αντίθετα, για τον πρόεδρο του ΣΥΝ είπε ότι "θα πρέπει να είναι προσεκτικός ο κ. Τσίπρα".

Ο Γιάννης Μανώλης χαρακτήρισε «πολύ αυστηρή την προσέγγιση Χρυσοχοΐδη», αλλά πιστεύει ότι «ο Χρυσοχοΐδης χωράει στη Ν.Δ.». «Οι ταμπέλες έχουν πέσει πια. Αν κάνει κάποιος σωστά πράγματα, θα τα στηρίξουμε· αν δεν κάνει σωστά πράγματα, θα τον ελέγξουμε» τόνισε.

Μήπως ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη θα πρέπει να αρχίσει να ψάχνεται και για τον λόγο ότι η προληπτική αστυνομοκρατία του ενθουσιάζει τη λαϊκή δεξιά;

"Ελευθεροτυπία"

Θησαυρίζουν οι έμποροι υγείας

Τα οικονομικά στοιχεία για τον ιδιωτικό τομέα Υγείας της ICAP παρουσιάζουν ανάγλυφα την απαξίωση του δημόσιου τομέα υγείας απ’ όλες τις αστικές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών κάνοντας τους εμπόρους υγείας να θησαυρίζουν.

Σύμφωνα με αυτά τα στοιχεία ο κύκλος εργασιών των μαιευτηρίων από 88,6 εκατ. ευρώ το 1997 εκτινάχτηκαν στα 250 εκατ. ευρώ το 2007, παρουσιάζοντας ένα μέσο ετήσιο ρυθμό αύξησης 10,9%. Μ' αυτόν το ρυθμό ο τζίρος των μαιευτηρίων για το 2009 αναμένεται να ξεπεράσει τα 305 εκατ. ευρώ.

Και σύμφωνα με τη μελέτη (1.12.2009) της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας, ενώ τα ιδιωτικά νοσοκομεία έχουν περιθώρια κέρδους κοντά στο 15%, τα μαιευτήρια έχουν μέχρι 33% από 12% που είχαν το 2001! Στην ίδια έκθεση διαβάζουμε ότι τα ιδιωτικά νοσοκομεία κερδίζουν μερίδιο αγοράς 27% το 2008 από 13% που ήταν το 2000, και υπογραμμίζετε ότι ο κλάδος ιδιωτικής υγείας είναι πιο κερδοφόρους από τους περισσότερους κλάδους δραστηριότητας στην Ελλάδα, ενώ οι μεγάλες εταιρείες έχουν δημιουργήσει ομίλους, μέσω των οποίων επεκτείνονται στη ΝΑ Ευρώπη και στην Τουρκία.

Η λογική των κυβερνήσεων, λέει ο συγγραφέας Ολιβιέ Μπονέ, δεν είναι παρά μια οικονομική ευγονική: οι προνομιούχοι θα έχουν πρόσβαση σε υψηλά εισοδήματα και καλές ιατρικές φροντίδες, ενώ τα θύματά τους θα πεθαίνουν από τις αρρώστιες και την πείνα.

Η αστική τάξη έχει θράσος

Η αστική τάξη έχει θράσος. Κάτι Μπακούρηδες, για παράδειγμα, που κολυμπάνε σε χρήμα αρπαγμένο από εργάτες, μιλάνε για διαφθορά. Δικό τους είναι το άθλημα.
Αυτοί είναι που ζητάνε φακελάκι απ' τον άρρωστο.
Αυτοί είναι που επιβάλλουν παραπαιδεία.
Αυτοί είναι που εκβιάζουν στις εφορίες.
Αυτοί είναι που κάνουν περιουσίες με τις πολεοδομικές παραβάσεις.
Αυτωνών τα εργοστάσια ρυπαίνουν τον Ασωπό.
Αυτών τα βαπόρια ξερνάνε θάνατο.
Σε αυτωνών τα μαγαζιά μπαίνουν όρθιοι οι εργάτες για να τους βγάλουν 4 κι ο παπάς πέντε.

Απ' όπου κι αν την πιάσεις τη ρημάδα τη ζωή του εργάτη, σου δείχνει τον ένοχο. Γι' αυτό και δε γίνεται καν δεκτή έστω και σαν υπόθεση εργασίας όποια κουβέντα περί διαφθοράς. Ας κοιτάξουν την τάξη τους αυτοί που μιλάνε για διαφθορά.

"Ριζοσπάστης"

Η «νύχτα των κρυστάλλων» για τα δημοκρατικά δικαιώματα

Οι διαδηλώσεις της 6ης και 7ης Δεκεμβρίου πρακτικά απαγορεύτηκαν.

- Γενικεύτηκε η πρακτική των προληπτικών προσαγωγών.

Η πρακτική των μαζικών «προληπτικών προσαγωγών» περιμετρικά των συναθροίσεων, αποτελεί τμήμα ενός ευρύτερου σχεδιασμού, αποτροπής των πολιτών από τη συμμετοχή στη διαδήλωση και διενέργειας ενός εκτεταμένου φακελώματος. Και εξηγούμαστε:

Σε τι συνίσταται αυτή η περίφημη «πρόληψη», όταν σε ένα εντυπωσιακά μεγάλο αριθμό προσαχθέντων (800 εν προκειμένω), ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις που συνδέονται τελικά με υπόνοιες τέλεσης αδικημάτων; Γίνεται προφανές ότι το μόνο που συνέχει όλες τις επιμέρους περιπτώσεις, είναι η εκτίμηση των αστυνομικών πως οι προσαχθέντες όδευαν προς τη διαδήλωση ή πως αποχωρούσαν από αυτήν.

Πρακτικά, οι «προληπτικές προσαγωγές», που συνήθως συνοδεύτηκαν από «σωφρονιστικό» ξυλοδαρμό, είχαν ως στόχο την αποτροπή των πολιτών από τη συμμετοχή στην πορεία, και μάλιστα στην κλίμακα που πραγματοποιήθηκαν, ισοδυναμούν με απαγόρευση της πορείας. Είναι χαρακτηριστικά άλλωστε τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούνται στην πλειοψηφία τους όσοι τελικά συνελήφθησαν: αντίσταση, επειδή διαμαρτυρήθηκαν για τον ξυλοδαρμό τους, απείθεια, επειδή αρνήθηκαν να υποβληθούν σε δακτυλοσκόπηση που παράνομα τους ζητούνταν, διατάραξη της κοινής ειρήνης, επειδή συμμετείχαν στη διαδήλωση…

Περαιτέρω, στη Γενική Ασφάλεια, μέλη της Ομάδας Νομικής Βοήθειας που βρέθηκαν εκεί είτε ως συνήγοροι είτε ως προσαχθέντες, έγιναν μάρτυρες του τελευταίου σκέλους της περίφημης αυτής «πρόληψης»: Για κάθε προσαχθέντα, έστω και αν αυτός εν συνεχεία αφηνόταν ελεύθερος ελλείψει ενοχοποιητικών στοιχείων, σχηματίστηκε προσωπικός φάκελος. Είναι σαφές ότι η Ασφάλεια συγκροτεί μια φρονηματική βάση δεδομένων, μια ανοιχτή επανάληψη του γνωστού φακελώματος.

- Οι προσαγωγές συνοδεύτηκαν από την επίσης παράνομη και αντισυνταγματική στέρηση των κρατουμένων από την πρόσβαση σε συνήγορο, ενώ ακόμα οι ανήλικοι κρατούμενοι στερήθηκαν της επικοινωνίας με τους γονείς τους. Οι ευρισκόμενοι επί ώρες έξω από τη ΓΑΔΑ συνήγοροι και γονείς δεν πληροφορούνταν καν για το αν πράγματι κρατούνται οι συλληφθέντες που αναζητούσαν. Από πολλούς ελήφθησαν απολογίες υπό αυτές ακριβώς τις συνθήκες.

Επί της ουσίας διενεργήθηκε μια συλλογική αστυνομική προανάκριση, εν κρυπτώ και κατ’ αποκλεισμό κάθε δικαιώματος υπεράσπισης και εν γένει έννομης προστασίας.

- Ενεργοποιήθηκε ο «κουκουλονόμος» κατά (ακόμη και ανηλίκων) διαδηλωτών. Η διασταλτική ερμηνεία της έννοιας «κουκούλα» περιλαμβάνει για τους εισαγγελείς μαντήλια, φουλάρια, ακόμη και το γιακά του παλτό (!) που χρησιμοποιήθηκαν από τους διαδηλωτές ως φίλτρο προστασίας απέναντι στη ρίψη δακρυγόνων. Είναι σαφές ότι οι διακηρύξεις του Υπουργού περί κατάργησης του ανεκδιήγητου νομοθετήματος παραμένουν επικοινωνιακό προπέτασμα, τη στιγμή που καμιά διαδικασία δεν έχει δρομολογηθεί για την κατάργησή του. Αντιθέτως η κατασταλτική πολιτική του Υπουργείου ευνοεί την εφαρμογή του από τους δικαστικούς λειτουργούς.

Οι εξαγγελίες του Υπουργού για την κατάργηση του κουκουλονόμου, των ασφυξιογόνων και της ανωνυμίας των αστυνομικών, μετά την εμπειρία των τελευταίων ημερών, μόνο ως κακόγουστη φάρσα μπορούν να εκληφθούν από τους διαδηλωτές και την κοινή γνώμη. Η υποτιθέμενη δημοκρατική πολιτική βούληση του Υπουργού παραπέμπεται προφανώς σε άγνωστο χρόνο, αφού όλες οι καταργηθησόμενες διατάξεις εφαρμόστηκαν αφειδώς και αποτέλεσαν τον κανόνα.

- Ασκήθηκε, σε συνέχεια της σωματικής κακοποίησης, έντονη ψυχολογική βία-βασανιστήρια και προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας σε όλα τα ανήλικα παιδιά που συνελήφθησαν στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο την 7η Δεκεμβρίου με σωρεία κατηγοριών από τους διατεταγμένους αστυνομικούς στην Πέτρου Ράλλη. Η εισαγγελέας ανηλίκων που άσκησε την ποινική δίωξη, ενοχλήθηκε ιδιαιτέρως με την γνωστοποίηση της ανωτέρω καταγγελίας από τους συνηγόρους υπεράσπισης, στους οποίους είπε ότι αυτό είναι το τελευταίο που θα έπρεπε να τους απασχολεί(!), συγκαλύπτοντας τα εγκλήματα των αστυνομικών και εφαρμόζοντας επιλεκτικά τη δικαιοσύνη. Αγαστή συνεργασία αστυνομικών και εισαγγελικών λειτουργών, οι οποίοι άσκησαν ποινική δίωξη για «όλη την οικογένεια» (για παραμέληση εποπτείας ανηλίκου) και δεν παρέλειψαν φυσικά να νουθετούν τους γονείς για τη συμμετοχή των παιδιών τους στη διαδήλωση.

- Αμφισβητήθηκε έμπρακτα ο θεσμός του πανεπιστημιακού ασύλου, κατά παράβαση της κείμενης νομοθεσίας, με δυνάμεις της αστυνομίας να επιχειρούν και να ματαιώνουν Γενικές Συνελεύσεις των Φοιτητικών Συλλόγων (ΑΣΟΕΕ), να επεμβαίνουν και να διενεργούν συλλήψεις εντός του προαύλιου χώρου των Πανεπιστημίων (ΑΠΘ, Νομική Αθήνας). Η de facto άρση του ασύλου προδιαθέτει και «νομιμοποιεί» τη de jure κατάργησή του.

- Απελευθερώθηκαν ανεξέλεγκτοι κρατικοί και παρακρατικοί μηχανισμοί. Στη διαδήλωση της 6ης Δεκεμβρίου καταγράφηκαν από δημοσιογραφικές κάμερες δύο απόπειρες ανθρωποκτονίας από αστυνομικούς των μηχανοκίνητων σωμάτων, οι οποίες μάλιστα καλύφθηκαν στη συνέχεια πολιτικά από το Υπουργείο. Παράλληλα, εκατοντάδες άνθρωποι της ασφάλειας με πολιτική περιβολή επιστρατεύτηκαν για την παρακολούθηση των διαδηλωτών και σε μεγάλο αριθμό περιπτώσεων προέβησαν σε χειροδικίες και συλλήψεις, χωρίς φυσικά να αποκαλύπτουν τα προσωπικά τους στοιχεία. Στο πλευρό της αστυνομικής καταστολής εμφανίστηκαν παρακρατικοί μηχανισμοί, με καταγεγραμμένο παράδειγμα την περίπτωση των Χανίων, όπου κουκουλοφόροι απειλούσαν τους διαδηλωτές μέσα από τις τάξεις της αστυνομίας.

- Στο πλαίσιο της «προληπτικής πολιτικής», η εισβολή των δυνάμεων της Αστυνομίας με προτεταμένα πυροβόλα στον πολιτικό-πολιτιστικό χώρο ΡΕΣΑΛΤΟ καθώς και στο δημαρχείο του Κερατσινίου, όπου είχαν συγκεντρωθεί διαμαρτυρόμενοι για την ανωτέρω εισβολή πολίτες και οι συλλήβδην συλλήψεις των παρευρισκόμενων, εμπεριέχουν σαφώς πρόθεση δημιουργίας κλίματος ενόψει των διαδηλώσεων για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, στέλνοντας το μήνυμα σε όσους τυχόν προτίθενται να δραστηριοποιηθούν σε χώρους πολιτικής και κοινωνικής διαμαρτυρίας. Το δόγμα Χρυσοχοϊδη «η ασφάλεια συνάδει με την ελευθερία», στην πράξη ισχύει ως «η ελευθερία οδηγεί στην Ασφάλεια».

Αν και δεν έχει αναθεωρηθεί το Σύνταγμα στη Βουλή, στην πράξη, τις τελευταίες μέρες, «αυτές τις μέρες που ήταν του Αλέξη», καταστρατηγήθηκαν δικαιώματα, αλλοτριώθηκαν θεσμοί, δούλεψαν ανεξέλεγκτα μηχανισμοί, ποινικοποιήθηκαν φρονήματα και προθέσεις, ανασύρθηκαν δικτατορικά κατάλοιπα, απασφαλίστηκαν δισταγμοί δεκαετιών, φόρεσαν κουκούλα στην ελευθερία, την εγκάλεσαν, έσπασαν την πόρτα, μπήκαν μέσα, τη συνέλαβαν, την φακέλωσαν, την παρέπεμψαν σε εισαγγελέα και ανακριτή.

Θεωρούμε αυτονόητα τα αιτήματα: της παύσης της παράνομης πρακτικής των προσαγωγών – της καταστροφής των φακέλων– της κατάργησης του κουκουλονόμου – της υπεράσπισης και διεύρυνσης του πανεπιστημιακού ασύλου – της κατάργησης των δακρυγόνων και χημικών – της υποχρέωσης των αστυνομικών να φέρουν διακριτικά – της τιμωρίας των αστυνομικών που έχουν επιδοθεί σε βασανισμούς και βία κατά διαδηλωτών – της διάλυσης των παρακρατικών μηχανισμών.

Αθήνα, 10 Δεκεμβρίου 2009

ΟΜΑΔΑ ΝΟΜΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ

Μ' όποιον δάσκαλο καθήσεις ....